NC-Websites
NC-Websites
 

Verhalen uit de oude doos

Ons geliefde strandvolleybal toernooi kent een rijke geschiedenis.
Sinds 1988 is gebouwd aan een uniek toernooi met haar eigen sfeer en 'regels'.

Daar waar het in 1988 allemaal begon

Bij de totstandkoming van het gezelligste sportweekend van het jaar zijn veel mensen betrokken geweest, zowel bestuursleden als deelnemers. Om de vele verhalen niet verloren te laten gaan zijn een aantal van deze steunpilaren van het toernooi gevraagd om hun herinneringen aan het toernooi voor ons op te halen, zodat een ieder kan lezen en weten waar het toernooi voor staat. 

-Terug in de tijd met: Marc Frikken-

-Het Strandvolleybal Wedderbergen gevoel-

Toen ik gevraagd werd om wat anekdotes op te halen over het strandvolleybal toernooi in de Wedderbergen, ben ik weer eens gaan bladeren in de verschillende foto’s die ik heb vanaf het eerste jaar dat we meededen.
Dit was in 1996, en wij gingen als puberende jongens uit Blijham voor het eerste mee doen aan het toernooi, dat toen nog plaats vond op het vroegere evenementen terrein van camping De Wedderbergen. In vergelijking met nu een totaal andere setting, met uiteraard minder deelnemers, maar ook een wat andere organisatie.
Zo was de beroemde biercarroussel nog niet aanwezig, en ook de caravan was er nog niet. Het toernooi werd geleid vanuit een oude autobus. Gekampeerd werd er ook, al was dit ook lang niet zo massaal als nu. Elk omliggend dorp had ongeveer een eigen legertent, en dat was het dan. Douchen was niet mogelijk, je kon ’s ochtends een duik nemen in het achterliggende meertje.

De parkeerplaatsen waren aan het begin van het veld, vervolgens was er een lint gespannen en achter dit lint mocht je de tenten neerzetten. Je kon nog eenvoudig met de auto bij de tent komen, om spullen uit te laden. De afspraak was dan dat er op vrijdag na een bepaald tijdstip de auto’s weer verplaatst werden naar de “parkeerplaats”.
Om een of andere reden hadden we hier geen zin in (of we mochten niet meer autorijden, dat kan ook), vandaar dat iemand op het ontzettend slimme idee kwam om de auto in de legertent te parkeren. Het hele weekend heeft bij ons in de legertent een auto gestaan, en het leukste was om ’s ochtends de auto even te starten, zodat iedereen meteen
wakker was door de uitlaatgassen van de oude Seat. (foto->Facebook)

In het begin waren competitie en recreatieteams bij elkaar in dezelfde poule ingedeeld. Zo waren wij eens ingedeeld bij een team met bloed fanatieke volleyballers. Heel per ongeluk kwamen wij op een 2-0 voorsprong, waarna we de bal keihard de bossen ingeslagen hebben en vervolgens met het hele team de bal zijn gaan "zoeken", de tegenstander verbaasd en gefrustreerd achterlatend. Na 10 minuten kwamen we de bossen uit met de bal. Resultaat was een 2-2 gelijkspel, dat door ons als een overwinning werd gevierd. Gelukkig is de laatste jaren dit niet meer mogelijk, wat beter is voor zowel de recreanten als de fanatieke teams.

Wat door de jaren hetzelfde is gebleven, is het weerzien met veel bekenden die je slechts eenmaal per jaar ziet. Al vele jaren bestaat het deelnemersveld uit een vaste kern van teams, dat zorgt ervoor dat het volleybalweekend de sfeer van een reünie krijgt. Dat begint op de vrijdagavond aan de bar, en gaat vervolgens tot het einde van de zondagmiddag door.
Hetzelfde geldt voor de organisatie: veel bekende gezichten waar het ieder jaar weer een prettig weerzien mee is. Het klinkt alsof we allemaal heel oud zijn, maar het is leuk om te zien dat er inmiddels weer een hele nieuwe generatie is die het toernooi ook ontdekt heeft. Het is alsof je ieder jaar bij een oude tante op verjaardag gaat, waar je neefjes en nichtjes ieder jaar weer wat ouder
zijn geworden en inmiddels op eigen benen staan.

Als ik dan toch een minpunt moet noemen, dan is dat het nummer Morning has broken van Cat Stevens. Sinds het volleybal toernooi heb ik een hekel aan dit nummer. Tijdens het weekend betekent het horen van dit nummer namelijk dat je ondanks een lichtelijke hoofdpijn en behoorlijk wat slaapgebrek er weer uit moet, omdat de wedstrijden weer gaan beginnen. Maar tegelijk is het
ook zo tekenend voor het volleybaltoernooi. Snel het water induiken, je tanden poetsen en vervolgens richting het veld rennen om te fluiten of te spelen.

Ik hoop dat met toevoegen van het tweede strand aan het toernooi toch de unieke sfeer behouden blijft. Door deze uitbreiding hoeven geen teams die al jarenlang meedoen uitgeloot te worden, en blijft het tevens mogelijk om nieuwe teams te laten kennismaken met dit unieke toernooi. Zo mijmerend over alle herinneringen heb ik in ieder geval alweer veel zin in een nieuwe editie!

 

-Terug in de tijd met: Erik Middel-

Er werd mij gevraagd om een stukje te schrijven over onze belevenissen in meer dan 25 jaar strandvolleybal Wedderbergen. Degene die mij dit vroeg, we noemen geen namen maar laten we hem voor het gemak Gerhard Reininga noemen, zei dat hij door de organisatie gevraagd was om dit te doen. Aangezien ik in de lappenmand zit en dit jaar voor de tweede keer, grrrr ....gloeiende..., niet mee kan doen, heb ik dit maar gedaan.

We zijn eind jaren tachtig, met ons vieren begonnen met één team, daarvan zijn ondergetekende en Gerhard nog over. We zijn gelijk naar ons plaatselijk café gestapt, destijds de BARBIER, met als uitbater Eltje Blaauw, bij velen nog bekend als Eltjo, voor uiteraard sponsering.´Eltjo? As wie nou mit dien shirtjes aan goan lopen, kin wie den ook een beetje dörst mit krieg´n?´. Hij mos eev´m noadenk´n (hai stöttert ain beetje) mor zee `Is is goud, dun je het ve ve veur, twa twa ttw twai treetjes bier?` Dus de eerste acht tree was een feit. En zo was ook de sponsoring voor ons geboren.

We zijn toen geloof ik het jaar erop begonnen om het bijna complete terras van Eltje, en dat was niet zo groot, mee te nemen naar de Wedderbergen. Met een trekker (driver Christof Swarts) werden een tafel met bijpassende stoelen op de kar gezet, wij er boven op, en karren maar richting de Wedderbergen. Daar aangekomen werd er, toen dat nog kon, eerst een ere rondje op het strand gereden, omdat er toen nog niet zo veel velden waren als nu en konden de wedstrijden beginnen. We kregen toen al commentaar van de organisatie. Ze vonden het prachtig, hoe wij op waren gekomen.

Het jaar erop zeiden we tegen elkaar ´we moeten ons een beetje gaan verkleden, iets grappigs of zo´. Dat hebben we toen gedaan en daar is door ons eigenlijk ook niets meer aan veranderd. Je kunt dus ook wel zeggen dat wij de grondleggers zijn van de originaliteitsprijs tijdens strandvolleybal.

Natuurlijk ging het ons er wel om te winnen. We hebben, in het (verre) verleden, inderdaad ook een paar keer op het hoogste podium mogen staan. Dat waren nog eens tijden. Maar tegenwoordig gaat toch ons onze leeftijd een klein beetje parten spelen. Ja, de LEEFTIJD, niet de conditie. De conditie is nog net als toen we begonnen. (Al denken onze vrouwen daar nou net weer een beetje anders over)

Zijn er dan ook nog dingen gebeurd, waar we met een glimlach aan terug denken? Ik denk het wel. Zo was er elk jaar wel iets. We waren intussen van sponsor veranderd. We zijn nu al jaren klussenbedrijf Ge-eL en Bed & Breakfast Zweeds Hoes. Bij ons duurt het strandvolleybal echt géén weekend. Zo hebben we omstreeks april/mei de vergadering.
Daar kun je maar beter bij aanwezig zijn, want als je er niet bij bent, dan staan er in de notulen vast wat dingen die moeten gebeuren en waar je echt niet op zit te wachten. Maar ja, je was er niet, en de vergadering heeft besloten dat… . Dan hebben we doedagen en -avonden, die altijd weer op het zelfde uitdraaien.

Heb zelf een keer mee mogen maken dat er “iets” gerookt werd. Aangezien ik zelf niet rook, krijg je me ook echt niet aan een stickie. Neem jij dan maar een stukje cake, Erik, dat lust je vast wel. Je eet weinig op zo’n dag, dus dat ging er wel in. Totdat…… tjonge jonge, ik liep beter achteruit, dan vooruit. Was het space cake, wist ik veel. En zei maar lachen.

We hebben voor het 25-jarig jubileum de deur van sexclub Baccara nagebouwd, inclusief het kijk deurtje. En met zo’n jubileum komt natuurlijk de burgemeester om Stichting Strandvolleybal Westerwolde te feliciteren met het behaalde 25-jarig jubileum. Hij moest daarna de pers te woord staan, Radio Westerwolde en Radio Noord, en had daarna de tijd om even een beetje op het terrein rond te lopen. En zo kwam hij ook bij ons. Zijn interesse voor het kijkdeurtje was snel geboren en vroeg of hij even mocht kijken. “Natuurlijk”, zeiden we, “maar we moeten even snel ‘opruimen’ “. Gauw met drie man naar binnen en de burgemeester kon aanbellen en het deurtje openen. Wat hij toen zag vergeet hij nooit meer. We hadden binnen met twee man, iemand opgetild, zijn broek naar beneden getrokken en voor het kijkdeurtje gehouden. Hij had nog nooit zo’n mooi sterretje gezien.

Ook onze huiskoe heeft al heel wat mee gemaakt. Hij werd tijdens het thema Afrika gekruist met een zebra. Aangezien hier in de buurt geen zebra aanwezig was om de koe te dekken, hebben we besloten tot kunstmatige inzemisinati bevruchting. Dat was een hele klus. We hadden Eddy een zebrapad kleed over de rug gedaan en toen lukte het. We hadden een Koebra. Wat een prachtig beest was dat, en zo mak. Iedereen op het strand ging er mee op de foto. Maar ja, aan het eind van de zondag moest hij weer mee naar Wedde. Hij had de hele dag gestaan dus lopen deed hij niet meer. Dan maar op de fietskar. Dat ging niet. Hij was te licht en dreigde er af te vallen. Dan maar iemand bovenop de Koebra, achterop de fietskar naar Wedde. Nou als daar films van gemaakt waren. Bij de kroeg aangekomen kon de Koebra natuurlijk niet alleen buiten blijven staan. Dusssss, ja hoor, even later stond de Koebra, tussen ons in, aan de bar. Bij Eetcafé de Leeuw, van Diane.

Stichting Strandvolleybal Westerwolde, een begrip voor de regio, en voor ons iets om reikhalzend naar uit te kijken. Maar toch soms ook teleurstelling. Het toernooi groeide uit zijn jasje, dit jaar zelfs 18 velden, en ze kregen het probleem dat het terrein te klein werd. Dus men gingen ze vorig iets doen wat voor sommige teams teleurstellend uitpakte en dat was dat je niet meer mee kon doen. Wij doen zelf al jaren mee, toen ook met veel teams zoals Ge-eL, licht Ge-eL, Donker Ge-el, kanarie Ge-eL, Bed & Breakfast Zweedshoes en weet ik veel wat voor teams nog meer. Wij zijn met zoveel, dachten we, we doen toch wel mee. Maar nee hoor, ook wij hadden het probleem dat er maar drie teams op tijd waren ingeschreven. We hebben dat onderling gelukkig goed op kunnen lossen. Er deed wel weer wat van ons mee.

We hebben in de loop der jaren afgebouwd qua prestatie, ouderdom dus. Maar we hebben wel al weer een jong team in opleiding, Bed & Breakfast Zweedshoes. We hebben de laatste jaren de kracht gelegd op het thema, wat we dus ook al meerdere keren gewonnen hebben. De originaliteitsprijs. En vorig jaar hebben we zelfs de aanmoedigingsprijs behaald. Al weten we nog steeds niet waarom, moeten we andere teams nu aanmoedigen?
Dit jaar weer een nieuwe opzet, er zijn dan twee stranden waar op gevolleybald wordt. Volgens het team van GE-EL, is strandvolleybal nog nooit zo WILD WEST, om nog maar eens op het thema terug te komen.

Voor mij als deelnemer, en van die ene waar ik de naam niet van noem “Gerhard”, bedankt voor al die jaren. Sportiviteit, gezelligheid, niks moet maar alles mag mentaliteit. Namens de spelers van, klussenbedrijf GE-EL en Bed & Breakfast Zweedshoes

Marshall Erik Middel

 

-Terug in de tijd met: Leonie Stoppels-

 'Strandvolleybal Westerwolde is..'

- De Weddermoutains…
- Op donderdag op tijd vrij nemen van je werk om je tent op te zetten
- Het altijd net gemaaide gras wat nog overal ligt waar jij je tent wil neerzetten
- Patat halen bij de patatkar in Blijham
- Heerlijk relaxed aan het meer genieten van de rust (nee toen waren er nog niet zoveel mensen die overnachtten op de donderdag)
- In alle rust wakker worden
- Tandenpoetsen en je haar fatsoeneren bij het Weddermeer en vooral niet je evenwicht verliezen op het kleine, glibberige balkje.
- Ontbijten en schijten bij de Hema in Winschoten
- Leuke spullen scoren bij de Action zoals een roeiboot, lampjes. batterijen, plastic bordjes, campingstoelen, intieme doekjes, spatels
- Boodschappen doen bij de C1000 met 2 karren voor al het brood, broodbeleg, knakworstjes, zuivel, fris, snoepjes en koekjes. Ow en Bier van meneer Freddy (alles in blik natuurlijk)

- Chillen met een drankje en kijken naar de deelnemers die hun tentje nog niet hebben opzet. “Proost”.

- De buren oet Scheemte met caravan, uitgebreide BBQ en radiouitzendingen.
- De “nu verboden” kampuren voor je marshmallows” die natuurlijk eerst nog aangestoken moesten worden (Patrick O.)
- Ladingen zonnebrandflessen verspreid over het gras
- File bij de douches, dus, gaan we “douchen” in het Weddermeer na de wedstrijddag.
- Lekker je bord volscheppen bij de Urnenhoeve
- Een gebakken eitje scoren bij een wildvreemde andere strandvolleybalwesterwolde ganger
- Een biertje drinken bij een tent die je niet kent
- Een eerbetoon geven aan Michael Jackson door het condoleance register te tekenen (inclusief rode loper).
- Het verschrikkelijke lawaai van de oude aggregaten waardoor je je nachtrust wel kon vergeten
- De gammele WC-unit met 4 toiletten
- Wakker worden met “Morning is broken” terwijl je koffie, thee en een eitje haalt voor je vrienden
- Gezamenlijk voetbal kijken op de grote schermen
- Heerlijk koude biertjes drinken tussen de wedstrijden, oh ja, ook tijdens de wedstrijden
- Met een ‘houten hoofd’ je eerste wedstrijdjes van de dag afwerken en toch het gevoel hebben dat je een goed niveau neer zet……
- Tijdens een plensbui met z’n allen willen schuilen onder de aanwezige partytenten

 

 -Terug in de tijd met: Kees Werbata-

'Modderworstelen in de Wedderbergen'

Al meer dan 20 jaar geleden deden we voor het eerst mee aan het toernooi onder de naam Masari. Dit was een recreatief team bestaand uit spelers afkomstig uit Farmsum/Delfzijl dat in de recreatieve klasses uit kwam. We hebben één keer de finale van het toernooi behaald die gespeeld werd tegen een team uit Duitsland, genaamd team Wiesmoor. Bijzonder tijdens deze finale was dat beide teams door alle aanwezige supporters aangemoedigd werden.

Één van de kenmerken van het toernooi is dat het door de jaren heen altijd een thema heeft gehad. Wij hebben als team telkens onze naam af laten hangen van deze thema’s, met namen als: ‘Jurrie en de soep ogen’, ‘De Smurfen’ en de meest bekende teamnaam ‘Turtles’ als gevolg. Hoewel de samenstelling door de jaren heen rouleerde, zijn we een clubje vrienden die al langer dan 25 jaar met elkaar spelen. Door de jaren heen hebben we ons een 2/4 systeem aangeleerd gekregen door Winstijn Donkers, die ons nog altijd traint. In het begin werden we altijd uitgelachen omdat we dit systeem speelden, dit omdat het veel switchen en passen over rechts nog onbekend was en dit dus gepaard ging met vele misverstanden. Nu kunnen we echter niet meer zonder en zijn we lastig te verslaan!

In de vele afgelopen jaren waarin we volleybal speelden gingen we alle toernooien in de omgeving en daar buiten af, zo speelden we in Delfzijl, Appingedam, Winschoten, Groningen, Assen, Beilen, Warffum, Scheveningen, op Ameland en zelfs in België. Maar ons mooiste toernooi, tevens seizoensafsluiting incl. BBQ en kamperen, was (en is) toch echt Strandvolleybal Wedderbergen waar het volleybal op de tweede plaats komt. Hier deden we in het verleden ook mee aan activiteiten als modderworstelen(zie foto), wat we vervolgens ook nog wonnen. Hoe het in de jaren ook is veranderd, we stellen nog steeds altijd al het mogelijke in het werk om hier heen te gaan met meerdere teams. Inmiddels doen we dat met namen als Bolong Pantat, Kontol Besar, Pler, Tjemboetjes en Doles Grandhi.